Top 10 legend i postaci z mitologii irlandzkiej

Top 10 legend i postaci z mitologii irlandzkiej

Irlandzki folklor i mitologia jest znana na całym świecie. Przyjrzyjmy się bliżej największym i najbardziej znanym legendom i postaciom z mitologii irlandzkiej.

Top 10 legend i postaci z mitologii irlandzkiej

1. Leprechaun

W mitologii irlandzkiej Leprechaun (czytaj Leprikon) to zamieszkujący Irlandię rodzaj skrzata.

Pomimo że postać sięga czasów średniowiecza, to nadal jest na szczycie listy najbardziej znanych postaci mitycznych w dzisiejszej popkulturze. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych skrzatów w kulturze popularnej jest maskotka z General Mills płatków śniadaniowych o nazwie Lucky Charms. Na drugim końcu spektrum pop kultury, mamy zabójcę Lubdan`a z serii filmowych horrorów „Leprechaun”.

Z wyglądu, leprechaun przypomina drobnego, włochatego, starego człowieczka, o pomarszczonej twarzy i wzroście przeważnie nieprzekraczającym trzech stóp (ok. 93 cm). Nosi kapelusz, skórzany fartuch roboczy, wełnianą kamizelkę, krótkie spodnie, długie pończochy, wszystko to w kolorze zielonym, i buty ze srebrnymi sprzączkami. Zawsze nosi brodę i zwykle pali fajkę. Ma zawsze przy sobie dwie sakiewki: jedna zawiera srebrną, a druga złotą monetę. Srebrna moneta służy Leprechaunowi do płacenia za wszelkie potrzebne mu dobra; dzięki swej magicznej mocy zawsze znika z kieszeni sprzedającego i powraca do pierwotnego właściciela. Złota moneta służy mu za łapówkę dla każdego, który go schwyta; po zamianie właściciela zamienia się błyskawicznie w popiół lub w suche liście.

Według folkloru spotkanie leprechauna jest wydarzeniem bardzo rzadkim, Leprechauny są samotnikami, mieszkającymi w odległych miejscach i zajmują się wyrobem butów. Nazwa Leprechaun znaczy dosłownie „szewc”. Stąd jego obecność zdradzają czasem rytmiczne uderzenia jego szewskiego młotka, jeżeli akurat pracuje.

Leprechauny znają miejsca, w których zakopane są skarby, jakimi często są gliniane naczynia wypełnione złotem. Jeżeli jeden z nich zostanie złapany to zdradzi to miejsce, ale kosztowności nie odda łatwo, skąd wzięło się powiedzenie, że skarb leprechauna leży „po drugiej stronie tęczy” (czyli jest nie do zdobycia).

(opis na podstawie Wikipedii)

Mały, złośliwy gnom  jest nieoficjalnym symbolem Irlandii. Doczekał się nawet swojego muzeum, National Leprechaun Museum mieści się w Twilfit House przy Jervis Street w Dublinie.

National Leprechaun Museum; Reklama płatków „Lucky Charms”; Leprechaun jest jak Święty Mikołaj – wszyscy mówią że nie istnieje, ale każdy chętnie się za niego przebiera.

2. Wróżki

Wróżki są silnie zakorzenione w celtyckim folklorze, mają zdolność do przyjmowania rozmaitych form, ale najczęściej pojawiają się jako postać ludzka. Ich urok przyciąga ludzi, ale najczęściej też przynosi im pecha.

Nazwa wróżka wywodzi się od losu i przeznaczenia. To z łacińskiego fatum, fati bierze swój początek starofrancuska feie, fee co z kolei prowadzi do powstania staroangielskiej nazwy fairy.

W Irlandii wiara we wróżki wydaje się być nadal żywa, są tacy co uważają np., że niektóre krzewy oraz małe drzewa są domami wróżek. Jeżeli ktoś spróbuje ściąć taki krzew lub go uszkodzi, to prawdopodobnie umrze, poważnie zachoruje lub spotka go inne nieszczęście. Takie drzewa zwane są Fairy Tree, a krzewy Fairy Thorns, czasami rosną na środku pola, otoczone są płotkiem lub kamieniami. Zdarza się że drzewo Fairy Tree powoduje zmianę planów budowy drogi, a także znane są sytuacje gdzie ludzie wierzą że np. fabryka samochodów nie odniosła sukcesu ponieważ podczas jej budowy wycięto takie drzewo.

Irlandzka firma The Irish Fairy Door KLIK sprzedaje małe wróżkowe drzwiczki, które montuje się w pokoju dziecka lub w ogrodzie np. w drzewie czy płocie, tym samym zapraszając wróżkę do zamieszkania w pobliżu, ale to dotyczy „życzliwych wróżek”. Na stronie firmy można zarejestrować swoją własną wróżkę, wybrać jej specjalne wróżkowe imię, kupować dodatkowe akcesoria tj. kluczyk do drzwiczek, maleńką wycieraczkę, malutki sznur z praniem, ławeczkę czy rowerek. Dzieci piszą liściki do wróżki, zostawiając je przed drzwiczkami, na taki liścik odpisują rodzice oczywiście udając że zrobiła to wróżka.

Na magiczne drzewo Fairy Tree, z malutkimi oknami, drzwiczkami i wieżyczkami na szczycie, można się natknąć w Parku Marley w Dublinie. Powstało ono z inicjatywy instruktora sztuki i studentów z pobliskiego ośrodka dla dorosłych z niepełnosprawnością i stało się bardzo popularne, o czym świadczy mnóstwo pozostawianych przy nim liścików, rysunków, wstążeczek i ozdób jako prezenty dla wróżek.

Fairy door – wróżkowe drzwi (zdj po lewej); Fairy Tree – bajkowe drzewo w Marley Park w Dublinie (zdj po prawej)

3. Fionn Mac Cumhail

Fionn mac Cumhail to legendarny wojownik w mitologii irlandzkiej, który słynął z tego, że przypadkowo zyskał całą wiedzę świata.

Fionn spotkał na brzegu rzeki Boyne, poetę i uczył się u niego przez siedem lat. Pod koniec tego okresu poeta złowił Łososia Wiedzy (ang. Salmon of Knowledge), a Fionn, nieświadomy posiadanej przez tę rybę mocy, ugotował ją dla swego mistrza. Podczas gotowania przebił niechcący widniejącą na ciele łososia bliznę, czym sparzył sobie kciuk, do którego przykleił się kawałek skóry łososia. Ssąc bolący palec, Fionn połknął ten kawałek, wchłaniając w ten sposób mądrość łososia.

Według legendy to Fionn Mac Cumhail zbudował Groblę Olbrzyma (formację skalną na wybrzeżu Irlandii Północnej  w hrabstwie Antrim), po której miał przejść suchą nogą do Szkocji. Pewnego razu zaś wyrwał z ziemi część Irlandii, aby rzucić nią w swojego przeciwnika, lecz nie trafił, i kawał ziemi wylądował w Morzu Irlandzkim, stając się Wyspą Man; miejsce, z którego zaczerpnął ziemi, zostało natomiast jeziorem Lough Neagh.

(opis na podstawie Wikipedii)

Fionn jest rodzajem irlandzkiego Króla Artura, prowadzącego swoją grupę wojowników w nieustającej walce ze złem. Do Fionna nawiązuje również głośne dzieło Jamesa Joyce’a- „Finnegans Wake”.

Grobla Olbrzyma

4. Shamrock

Shamrock jest najbardziej znanym symbolem Irlandii. Nazwa pochodzi od irlandzkiego słowa Seamróg, co znaczy „trochę koniczyny,” i odnosi do młodych gałązek koniczyny. Została wymyślone przez Edmunda Campion`a, angielskiego uczonego w 1571 roku, który opisał tak dzikie rośliny jedzone przez pracowników irlandzkiej fabryki, wyglądem przypominające odmianę szczawiu.

Według legendy, Shamrock był świętą rośliną dla druidów w Irlandii, ponieważ jej liście tworzą triadę, a trzy to liczba mistyczna w religii celtyckiej. Powszechnie uważa się, że sam Święty Patryk wykorzystał koniczynę, jako jedną łodygę z trzema liśćmi, aby zilustrować ideę Trójcy Świętej.

W późniejszych czasach stało się tradycyjnym dla irlandzkich mężczyzn nosić koniczyny w kapeluszach w Dzień Świętego Patryka. Po mszy odwiedzali oni miejscowy pub aby wypić szklankę whiskey zwaną „dzbanem Patryka”, zanurzali swoją koniczynę w ostatniej szklance a następnie przypinali ją na lewym ramieniu.

Obecnie w dniu św. Patryka, shamrock jest noszony w klapie ubrania przez Irlandczyków na całym świecie. Został również zaadaptowany jako znak firmowy przez irlandzkie linie lotnicze Aer Lingus, różne kluby i drużyny sportowe jak również i inne firmy, organizacje i przedsiębiorstwa, chcące zaakcentować swoją irlandzką przynależność. Jest to też symbol jakości dla hoteli typu B & B.

Oryginalny irlandzki Shamrock to nic innego jak koniczyna biała (Trifolium repens), pospolity chwast trawnikowy, który pierwotnie pochodzi z Irlandii. Koniczyny są trzy listkowe, na górnej stronie liścia występuje jasna plama w kształcie podkowy. Od czasu do czasu pojawia się koniczyna z czwartym listkiem, tworząc „czterolistną koniczynę”. Według tradycji każdy listek koniczyny coś symbolizuje. Pierwszy oznacza nadzieję, drugi wiarę, trzeci miłość, a czwarty szczęście, dlatego spragnieni szczęścia wciąż poszukują czterolistnej koniczynki.

Shamrock

5. St Patrick

Życiorys Świętego Patryka jest osnuty wieloma legendami. Jedna z nich mówi o czyśćcu św. Patryka. W miejscowości Lough Derg miał on schodzić do zagłębienia w ziemi i tam rozmyślać nad karami piekielnymi jakie czekają grzeszników. Do tej miejscowości do dzisiaj przybywają liczni pielgrzymi.

Świętemu Patrykowi legendy przypisują wygnanie węży z Irlandii. Mówi się, że Święty Patryk przepędził wszystkie węże do morza, całkowicie pozbawiając Irlandię węży, a jednak jeśli spojrzymy na naukę, to widzimy, że węże nigdy nie mieszkały w Irlandii ze względu na klimat. Być może chodziło tu raczej o Pogan, których wiara mogła być utożsamiana z diabłem pod postacią węży, a których Święty Patryk nawrócił na chrześcijaństwo.

Jeszcze inne z legend głoszą, że święty Patryk posiadał cudowne moce uzdrawiania dotkniętych nieuleczalnymi chorobami, m.in. przywracał wzrok ślepcom i ożywiał zmarłych. Również jego doczesne szczątki miały takową moc posiadać.

Święty Patryk

6. Dzieci Lira

Oidheadh Clainne Lir, Clann Lir lub Leannaí Lir czyli Tragedia dzieci Lira lub Dzieci Lira (ang. tytuł The Tragedy of the Children of Lir lub Children of Lir) – jedna z największych opowieści irlandzkich z Cyklu Mitologicznego.

Legenda Dzieci Lira opowiada historię czwórki rodzeństwa, trzech chłopców i jednej dziewczynki. Dziewczynka miała na imię Fionnuala a chłopcy Aodh, Fiachra i Conn. Ich matka zmarła, ale wciąż mieli miłość swego ojca, Lira. Lir ponownie się ożenił z siostrą zmarłej żony, o imieniu Aoife. Zazdrosna macocha nie mogąc pogodzić się z faktem iż Lir oddany jest całym sercem swoim dzieciom przeklęła je zamieniając w łabędzie, które miały spędzić 900 lat na wygnaniu. 300 lat w okolicy jeziora Lough Derravaragh, w pobliżu którego znajdował się zamek ich ojca, kolejne 300 lat  w okolicach Sea of Moyle (w pobliżu Ballycastle, u wybrzeży znajduje się niewielka wyspa Rathlin Island, siedlisko ptaków, w czasie migracji jesiennej łabędzie z rejonu Islandii przybywają do Irlandii aby tutaj przetrwać zimę, ich rozlegający się płacz w rejonie Causeway Coast i Ballycastle Bay przypomina mieszkańcom ich ulubioną legendę), ostatnie 300 lat miały spędzić na jeziorze Isle of Glora w hrabstwie Mayo. Ich historia kończy się z czasem przybycia Świętego Patryka do Irlandii, to wówczas zdjęto z nich klątwę za pomocą chrztu świętego, jednak ich ludzkie ciała zestarzały się, i cala czwórka umarła w jednym czasie.

Legenda zaliczana jest do kanonu legend irlandzkich. Interpretowana jako alegoria zniewolenia narodu irlandzkiego podczas wielowiekowej okupacji angielskiej oraz jako zapowiedź i symbol oczekiwanego i doczekanego wyzwolenia. Współczesne użycie elementów tej legendy np. w sztuce ma często znaczenie patriotyczne.

The Children of Lir, John Duncan, 1914

7. Harfa Dagdy

Dagda to główne bóstwo celtyckie występujące w mitologii iryjskiej. Jego imię oznacza „Dobry Bóg” lub „Dobra (w znaczeniu zręcznej) Ręka”. Znany jest również jako Cera (Stwórca), Ruaidh Rofhessa (Czerwonowłosy Doskonałej Wiedzy). Był bogiem druidów, rolnictwa, obfitości i płodności. Uosabiał doskonałość, posiadał tajemną wiedzę doskonałą.

Dagda posiadał bogato zdobioną magiczną harfę wykonaną z dębu, która, gdy Dagda na niej zagrał, ustawiała pory roku we właściwym porządku; niektóre źródła mówią, że była ona używana do wydawania rozkazów podczas bitew. Pewnego razu harfa została skradziona w chaosie bitwy. Złodzieje uciekli i schronili się w opuszczonym zamku, ale Dagda i mała grupa jego żołnierzy potajemnie szli za nimi. Dagda zawołał do swojej harfy i przyfrunęła z powrotem do prawowitego właściciela. Dagda uderzył trzy razy harfę, po zapewnieniu bezpiecznej ewakuacji swoich żołnierzy. Pierwszy dźwięk wywołał łzy w oczach wszystkich, kolejny wywołał  śmiech, a ostatni umieścił wrogów w głębokim śnie.

Harfa jest oficjalnym symbolem Irlandii.

Herbem Irlandii jest złota harfa o srebrnych strunach w błękitnym polu. Harfa jest też popularnym instrumentem irlandzkim, a jej wizerunek znajduje się na rewersach irlandzkich euro.

Pierwowzór herbu Irlandii w Trinity College w Dublinie

8. Podmieńcy

Tradycja nakazuje, by przez trzy tygodnie po urodzeniu dziecka jego rodzice nie spuszczali malca z oczu, mogą go bowiem porwać wróżki, a na jego miejsce podłożyć podmieńca (ang. changeling). Taki osobnik, będący najczęściej nowo narodzonym bądź umierającym elfem lub wróżką, z własnej woli nigdy nie opuści domu w którym go umieszczono, będzie za to objadał nieszczęsną rodzinę, krzyczał i rzucał przekleństwa na domowników. Opowieści ludowe podają wiele drastycznych metod na pozbycie się intruza m.in. przez ściśnięcie jego nosa rozżarzonymi obcęgami. Wierzono też że położenie podmieńca w kominku spowoduje, jego przejście przez komin i przywrócenie dziecka człowiekowi.

Podmieniec lub inaczej uzurpator to potomek bajkowych stworzeń, najczęściej wróżek, który potajemnie był pozostawiany w miejsce ludzkiego dziecka.  Według legend było wiele tajemniczych przypadków gdzie dokonano wymiany i wróżka zabrała ludzkie dziecko a pozostawiła oszukane na jego miejscu bez wiedzy rodziców. A dlaczego wróżki zabierały dzieci?, a dlatego, że kochały je lub też z czystej złośliwości!. Niektóre z podmieńców bywały starymi wróżkami wprowadzanymi do ludzkiego świata po to by choć na chwilę przed śmiercią być rozpieszczanymi tak jak to zwykle rodzice rozpieszczają swoje dzieci. Irlandczycy wierzyli że wróżki były zazdrosne o dzieci, które były śliczne, zdrowe i szczęśliwe, dlatego takie dzieci miały największą szansę być zamienione na odmieńca.

Opowieści o wróżkach i elfach to źródło inspiracji wielu pisarzy i poetów, przykładem może być choćby „Sen Nocy Letniej” Shakespeare’a, czy rozliczne wiersze Williama Butlera Yeats’a. Ten wybitny poeta irlandzki mawiał, że wróżki i elfy nie są jedynie częścią kultury ludowej, ale czymś znacznie bardziej rzeczywistym niż można by przypuszczać. (ciekawe co też miał na mysli?)

Wróżki są równie piękne co niebezpieczne.

9. Pooka

Pooka jest jedną z najbardziej znanych złowrogich istot pochodzących z irlandzkiego folkloru. Według legend jest to duch który mógł sprowadzić dobry albo zły los. Wierzono że Pooka może pojawiać się w wielu różnych postaciach, począwszy od czarnego konia do człowieka. Różne społeczności tak mocno wierzyły w siłę Pooka, że nawet przeznaczali niewielką część upraw jako ofiarę dla ducha.

Nazwa pochodzi z języka skandynawskiego, od terminu Pook lub Puki, który odnosi się do „ducha” przyrody. Natomiast Pooka wymawiane poo-ka jest ze starego irlandzkiego, co oznacza „goblin”. Istnieje wiele odmian pisowni Pooka tj. Pooka, phouka, phooka, phooca, puca lub Puka.

Głównym problemem z Pooka jest to że nigdy nikt nie jest pewien, jak on będzie wyglądać. Pooka może przybrać dowolną postać, zwykle jest to postać psa, kota, królika, kozy, goblina a nawet starego człowieka, ale tradycyjnie Pooka postrzegany jest jako ciemny, piękny koń z długa grzywą i dzikimi, płonącymi złotymi oczami. Może również przybrać ludzką formę, która ma różne cechy zwierzęce np. uszy, ogon lub skrzydła.

Pooka mógł posługiwać się ludzka mową, udzielać ludziom porad lub ostrzegać o niebezpieczeństwie, był stworzeniem budzącym poszanowania i strach. Według legendy jedynym człowiekiem, który mógł kiedykolwiek oswoić Pooka był ostatni irlandzki król Brian Boru.

Pooka w różnych swoich formach i postaciach, znalazł się w wielu książkach i filmach. Dwa kultowe filmy to: Harvey z 1950 roku z Jamesem Stewartem i znacznie mroczniejszy Donnie Darko z 2001 roku. W obydwu Pooka pojawia się w postaci królika.

Pooka pod postacią konia

10. Banshee

Banshee to kolejna mityczna postać z folkloru irlandzkiego, zjawa  w kobiecej postaci, najczęściej zwiastującą śmierć w rodzinie osoby która ją ujrzy, lub tylko usłyszy. Słowo Banshee pochodzi od irlandzkiego „Bean si”, co oznacza „kobietę z kurhanu”.

Banshee są bardzo popularne w irlandzkich opowieściach ludowych, podobnie jak elfy i leprechauny. Szczególnie znane są ze swojego żałosnego płaczu lub zawodzenia, którymi przepowiadają śmierć. Według niektórych przekazów – usłyszenie „lamentu banshee” prorokuje śmierć w rodzinie, natomiast ujrzenie tej istoty zapowiada śmierć osoby, która ją widziała. Banshee z tych opowieści zawsze są ubrane na biało i mają długie, jasne włosy, które wciąż czeszą srebrnymi grzebieniami.

Jedni opisują banshee jako piękne kobiety, inni jako szkaradne, ale wszyscy są zgodni, że w ich wyglądzie jest coś niesamowicie niepokojącego i przerażającego. Podobno kilku nieszczęśników, którzy spojrzeli banshee w twarz umarło ze strachu!.  Podobnie i śpiew Banshee ma być jednocześnie piękny i niepokojący. Niektórzy wierzą, że przerywając lamenty banshee  można opóźnić zgon osoby, której to śmierć ten właśnie lament wieszczy, co wydaje się nieprawdopodobne, bo przecież banshee nie sprowadza śmierci a zwiastuje ją jako rzecz nieuniknioną.

Banshee pojawiają się w powieściach fantastycznych np. u Terry’ego Pratchetta, Andrzeja Sapkowskiego, Joanne K. Rowling, w najbardziej znanych grach komputerowych np. Warcraft, World of Warcraft czy Ghost Master, jak również Heroes of Might & Magic V.

Według niektórych wierzeń kobieta nieszczęśliwa, cierpiąca np. z miłości, lecz nie mająca wcale akurat wkrótce umierać, a która usłyszy lament banshee, może się również w nią przemienić. Motyw ten został wykorzystany m.in. w serialu „Czarodziejki”.

(opis na podstawie Wikipedii)

Banshee

„Tylko w legendach może przetrwać to, co w naturze przetrwać nie może. Tylko legenda i mit nie znają granic możliwości.” (…) każdy mit, każda le­gen­da mu­si mieć ja­kieś korze­nie. U tych korze­ni coś leży”. Andrzej Sapkowski (z książki Miecz przeznaczenia)

” Nikt nie wie, gdzie się zaczyna i gdzie kończy mit” (Maria Kuncewiczowa, Fantomy).

Książki historyczne dają czytelnikowi naukową wiedzę o czasach minionych, legendy i mity pozwalają przybliżyć mu naturę dawnych mieszkańców danego kraju, stąd ten wątek. Tym którzy chcieliby poznać lepiej irlandzkie mity i legendy polecam, wydaną w ubiegłym roku książkę  Marie Heaney „Za dziewiątą falą. Księga legend irlandzkich”

Wpis powstał na podstawie artykułu:
http://www.irishcentral.com/roots/Top-ten-stories-and-figures-from-Irish-mythology.html

The following two tabs change content below.
Mycarlow.blog.pl powstał w drugim miesiącu mojego pobytu w Irlandii, a dokładnie 18 marca 2014 roku. Jest moją pamiątką z pobytu oraz przewodnikiem po Hrabstwie Carlow. Na blogu możecie wspólnie ze mną poznawać Irlandię, opisuję życie, kulturę, kuchnię, tradycje, atrakcje turystyczne, święta i wydarzenia.

29 przemyśleń na temat “Top 10 legend i postaci z mitologii irlandzkiej”

  1. ~Ewa pisze:

    Nie odróżniam poszczególnych kultur, ale mitologia celtycka zawsze wydawała mi się bardzo ciekawa :)

  2. ~Hai Le pisze:

    Z racji swoich studiów (religioznawstwo) spotkałam się już z wszystkimi tymi postaciami, jednak najbliższe są mi skrzaty i wróżki. Wszak to kuzyni krasnoludków <|;^)

    1. Religioznawstwo to bardzo nietypowy i ciekawy kierunek.

  3. ~Monika pisze:

    Nie słyszałam o od 6 do 9 a o Banshee bardzo mało. ciekawy ten Twój blog, już jestem fanką :)

    1. Dziękuję, bardzo mi miło :)

  4. ~bagienny pisze:

    Super ;] Fajny wpis.

    1. Cieszę się że wpis się spodobał.

  5. Ale świetny post! Domyślam się, że wymagał sporej pracy. Uwielbiam takie historie, z przyjemnością się to czyta…:)

    1. Dziękuję, miło to słyszeć, zwłaszcza od osoby która zawodowo zajmuje się pisaniem :)

  6. O Bunshee -Kobiecie z Kurhanu nigdy dotąd nie słyszałem. Upiorna jest ta mitologia Irlandzka. Jedynym pozytywnym akcentem jest koniczyna. Straszą nawet biednych rodziców – Podmieńcy. ;)

    1. Ja byłam w jednym z miejsc które jest nawiedzane przez Bunshee :) wcześniej o tym nie wiedząc.

  7. ~Olga pisze:

    Hej Gosia!

    Niniejszym rozpoczynam moją przygodę u Ciebie! Po pobycie w Irlandii, zafascynowałam się tym krajem (zawsze tak mam po podróżach, po jakimś czasie zazwyczaj pierwotna fascynacja mi przechodzi i zostaję z umiarkowaną ciekawością :))

    Ja byłam co prawda tylko w Dublinie, ale widzę już po tym wpisie, że dowiem się tu wielu ciekawostek (byłam w Trinity i widziałam harfę, ale nie wiedziałam dlaczego akurat harfa, widziałam tego skrzata, ale nie miałam o nim pojęcia, nie wiedziałam, że św. Patryk wygonił węże, które być może były poganami, itp :)))

    Pozdrawiam i życz mi miłej lektury :))

    Olga

    1. Bardzo dziękuję za miłe słowa :) Sama wiele się dowiaduję i uczę o Irlandii tworząc takie wpisy. Wiele rzeczy zachwyciło mnie w Irlandii, przede wszystkim tutejsze krajobrazy i zabytki, jak na razie głównie opisuję miejsca które odwiedziłam w moim hrabstwie Carlow – chce żeby blog mój stał się takim przewodnikiem po Carlow, jak do tej pory nikt takiego bloga w języku polskim nie prowadzi. Poza Carlow do tej pory odwiedziłam kilka razy Dublin oraz Kilkenny – które szczególnie polecam -najpiękniejsze irlandzkie miasto. Odwiedziłam również sąsiednie hrabstwo Wiclow i wiele miejsc w Carlow których jeszcze nie opisałam na blogu – jak na razie brakuje mi troszeczkę czasu na opublikowanie wpisów o wszystkich tych miejscach, tematów na kolejne wpisy mam wiec mnóstwo w zapasie :) Jeśli chciałabyś dowiedzieć się czegoś jeszcze więcej o Dublinie i Irlandii to polecam blog „W krainie deszczowców” https://mikasia.wordpress.com/
      PS A odnośnie tego czy otrzymasz powiadomienie na maila to zależy czy masz tak w ustawieniach, sama w sprawach technicznych bloga nie jestem biegła :) Pozdrawiam serdecznie

  8. ~Angelika pisze:

    Jeju! Wpis świetny i strasznie mnie nim zaciekawiłaś. Chętnie przejdę się do biblioteki lub poszperam w internecie o kulturze celtyckiej. Ogólnie sama słyszałam o wielu wymienionych wyżej, w serialu który oglądam nałogowo także pojawiają się Banshee i inne takie. Wydaje mi się że Irlandia jest jedną z bardzo nielicznych, które posiadają taką ciekawą historię (mam na uwadze legendy, mity). Słyszałam także o ciekawych przepowiedniach ale nie mogę sobie przypomnieć gdzie o tym czytałam. :)

    1. Masz rację jest jeszcze wiele innych ciekawych legend irlandzkich, Ja wybrałam te dziesięć moim zdaniem najbardziej znanych. A jeśli chciałabyś przeczytać o irlandzkich przesadach i zabobonach to polecam blog „W krainie deszczowców” wpis: https://mikasia.wordpress.com/2015/04/25/przesady-i-zabobony-w-irlandii/

  9. ~Agnieszka pisze:

    Niesamowita dawka wiedzy. O wszystkim czytam po raz pierwszy i była to bardzo interesująca lektura. Pozdrawiam :)

    1. Cieszę się że Cię zainteresowało :)

  10. No proszę, nie jest ze mną tak źle. Nie kojarzyłam tylko: Fionn Mac Cumhail:)

    1. Gratuluję wiedzy w takim razie :)

  11. ~Vessna pisze:

    Ależ obszerny artykuł! Sama podzieliłabym to na 10 mniejszych ;).

    Ale dzięki tej obszerności szło się przynajmniej czegoś nowego dowiedzieć, dzięki!

    Pozdrawiam!

    1. Gdybym podzieliła to już nie byłoby top 10 :)

  12. ~Verenne pisze:

    Interesujące opracowanie :)

  13. ~Paula pisze:

    Każda mitologia musi być bardzo ciekawa, żałuję, że w szkołach nie czyta się o innych, niż grecka. Właściwie sama z siebie też nigdy się nie zainteresowałam żadną inną, ale to dla mnie fascynujące, że każdy region ma coś swojego, a jednocześnie wszystkie te historie z różnych miejsc na świecie w jakiś sposób się łączą. A historia o łabędziach przypomniała mi jedną bajkę z dzieciństwa, koniecznie będę musiała jej poszukać :)

  14. ~Head Divided pisze:

    Lubię Leprikony :) Moja koleżanka nawet nazywała tak mojego chłopaka, bo ma rude włosy, jest raczej niski, no i zawsze mnie bezgranicznie uszczęśliwia. Zawsze pytała go „gdzie mój garniec złota?” :D Chętnie przeszłabym się do tego muzeum! Do parku Marley tez bym się chętnie przeszła!

  15. Mitologią trochę się interesujemy, ale ta irlandzka była dla nas zagadką. Z chęcią więc zapoznałyśmy się z Twoim wpisem.

  16. Bardzo ciekawe są te legendy oraz postaci w Irlandii. Świetny post

  17. ~Mona Te pisze:

    Uwielbiam mitologie, a irlandzką lubię bardzo, bardzo <3 Świetny post, ciekawy!

  18. ~Anna pisze:

    Dziekuję za świetny wpis. POmocny, klarowny :)

    1. Bardzo się cieszę że się przydał :)

Odpowiedz na „~AnnaAnuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>